Me kalimin e kohës, “Film Francez Me Titra Shqip” u bë një lloj etiketë për mbrëmjet që i sillnin qytetit filma të zgjedhur jashtë kornizës së komercializimit. Klubi i filmit ku Arbeni punonte si voluntar shpesh organizonte diskutime pas shfaqjeve — përkthimi i titrave zakonisht ishte në qendër të bisedës. Një mbrëmje, një student i gjuhës frënge rrëfeu se ishte habitur nga mënyra si një titull i shkurtër në shqip pati fuqi për të ndryshuar perceptimin e personazheve. Një grua më e moshuar tha se një dialog i përkthyer në mënyrë poetike i kishte kujtuar tregimet e gjyshes së saj, duke krijuar një lidhje emocionale që as filmat origjinalë në frëngjisht nuk e kishin arritur padashur.
Ai që e quante shpesh kështu ishte Arben, një përkthyes i pasionuar nga Tirana. Me një bllok shënimesh gjithnjë pranë, ai e kishte bërë përkthimin e filmave një mision personal: të ruante nuancën dhe ritmin e dialogut origjinal, por ta sillte atë në shqip pa e zhbërë shpirtin. Kur e dëgjonte titullin “Film Francez Me Titra Shqip” në faqet e rrjeteve sociale të komunitetit kinematografik, atëherë e dinte: një film i huaj po vinte në qytet, dhe ai do t’i jepte jetë fjalëve të tij. Film Francez Me Titra Shqip
Në fund, Arben e dinte një të vërtetë të thjeshtë: çdo film i huaj që vjen me titra në gjuhën tënde tënde është një ftesë për të takuar një shpirt tjetër. Titrat janë vegla për komunikim, disa herë të dukshme dhe të thjeshta, herë të tjera të fshehta dhe të fuqishme. “Film Francez Me Titra Shqip” ishte më shumë se një frazë marketingu; ishte testament i përpjekjes së heshtur të atyre që përkthejnë, redaktojnë dhe sjellin filmin në një audiencë të re — duke ruajtur integritetin e origjinalit dhe duke hapur edhe një rrugë për interpretim të ri. Me kalimin e kohës, “Film Francez Me Titra
Në një sallë të vogël kineje nën dritën e ndezur të posterave, zhurma e bisedave dhe era e kokoshkave, nisi një histori që do të lidhej përjetë me dy fjalë: “Film Francez Me Titra Shqip.” Nuk ishte vetëm një shprehje e thjeshtë; ishte vula e një ure kulturore që lidhte dy gjuhë, dy historia dhe dy mënyra të parë të botës. Një grua më e moshuar tha se një
Dhe në një natë tjetër, kur Arben u ul përsëri në fund të sallës, me kokoshkat që po fillonin të ftoheshin dhe dritat që po fikeshin, ai mendoi për një thënie të vjetër: përkthimi është dhe do të mbetet akti i dashurisë — për t’i dhënë të huajit zë në një gjuhë që të bën të ndihesh në shtëpi.
Procesi ishte delikat: angazhimi me regjisoren, diskutimet e gjata me redaktorët dhe ndryshimet që shpesh vinin pas provave publike. Në një nga takimet, Catherine i tha Arbenit: “Titrat duhet të jenë si një dritë në errësirë — të tregojnë rrugën, por të mos marrin vëmendjen.” Kjo frazë u bë moto e tij. Ai shumë shpesh hiqte fjalë që dukej se shtonin së tepërmi; e preferonte një shqip të qetë, të rrjedhshëm, që nuk e shndërronte shikuesin në një përkthyes ndërsa po shikonte.
Për Arbenin, reagimet nuk ishin vetëm komplimente. Një kritik lokal i tha: “Titrat bëjnë më shumë se përkthimin; ato vendosin një urë ku shpejtësia duhet të jetë e saktë.” Kritikë i referohej një skene ku humori i butë frëng u përcoll në shqip me nuanca të tjera — një zgjedhje që diversifikoi interpretimin, por që gjithsesi funksionoi. Kjo i kujtoi Arbenit se përkthimi është shpesh interpretim: një dialog i vogël mund të hapë dritare të reja ku publiku shqiptar sheh më shumë nga personazhi, bazuar në imazhet dhe memorien kulturore lokale.